سیاه چاله ای که می تواند عالم را قورت دهد - مجله سرگرمی

به گزارش خبرنگاران، این سیاه چاله 3 میلیون بار بزرگ تر از زمین بوده و 55 میلیون سال نوری با ما فاصله دارد.

درواقع یک دیسک سیاه دیده می شود که توسط یک حلقه طلایی احاطه شده است که چیزی جز ذرات فوتون است که توسط جرم چرخشی از گاز پلاسما با گرمای فوق العاده منتشر می شود.

این حلقه افق رویداد یک سیاه چاله را محاصره نموده که فراتر از آن نور نیز خورده شده و بنابراین قابل تصویرسازی نیست.

درواقع آنچه دیده می شود یک پردازش رایانه ای از خروجی 8 تلسکوپ است که طی دو سال گردآوری شده است. آنچه به دست آمده، عکس به صورت یک بار شات نبوده، بلکه بیش از 5000 تریلیون بایت دیتا گردآوری و توسط سوپرکامپیوتر پردازش شده تا این تصویر به دست بیاید.

به گفته کارشناسان عکس منتشرشده از سیاه چاله یک عکس Direct picture نیست ، بلکه از حواشی سیاه چاله گرفته شده و بعد مغز سیاه چاله به صورت تاریک با پردازش رایانه ای به تصویر درآمده و سایه نگاری شده است.

به دلیل اینکه سیاه چاله حتی نور را نیز درون خود می بلعد، نمی توان به طور مستقیم از آن عکس و فیلم گرفت. کاری که 200 محقق در طول 2 سال انجام دادند این بوده که8 تلسکوپ را به صورت مجازی به عنوان یک ابر تلسکوپ تعریف نموده تا بتوانند تصویربرداری را انجام دهند. این ابر تلسکوپ از حواشی و زوایای مختلف عکس گرفته و سپس تصاویر مقایسه شده و یک تصویر خروجی و نهایی درست شده است که همان عکسی است که منتشرشده است.

سیاه چاله ناحیه ای از فضا-زمان است که آثار گرانشی آن، چنان نیرومند است که هیچ چیز - حتی ذرات و تابش های الکترومغناطیسی مثل نور - نمی توانند از میدان گرانش آن بگریزد.نظریه نسبیت عام آلبرت اینشتین پیش بینی می نماید که یک جرم به اندازه کافی فشرده شده، می تواند سبب تغییر شکل و خمیدگی فضا-زمان و تشکیل سیاهچاله شود. مرز این ناحیه از فضازمان که هیچ چیزی پس از عبور از آن نمی تواند به بیرون برشود را افق رویداد می نامند. صفت سیاه در نام سیاه چاله برگرفته از این واقعیت است که همه نوری که از افق رویداد آن می گذرد را به دام می اندازد که از این دیدگاه سیاه چاله رفتاری شبیه به جسم سیاه در ترمودینامیک دارد. از سوی دیگر نیز، نظریه میدان های کوانتومی در فضازمان خمیده پیش بینی می نماید که افق های رویداد نیز تابشی به نام تابش هاوکینگ گسیل می نمایند که طیف آن همانند طیف جسم سیاهی است که دمای آن با جرمش نسبت وارونه دارد. میزان دما در خصوص سیاهچاله های ستاره ای در حد چند میلیاردم کلوین است و ازاین رو ردیابی آن سخت است.

اجسامی که به دلیل میدان گرانشی بسیار قوی اجازه گریز به نور نمی دهند برای اولین بار در سده 18 (میلادی) توسط جان میچل و پیر سیمون لاپلاس موردتوجه قرار گرفتند. نخستین راه چاره نوین نسبیت عام که درواقع ویژگی های یک سیاه چاله را توصیف می نمود در سال 1916 میلادی توسط کارل شوارتزشیلد کشف شد.هرچند که تعبیر آن به صورت ناحیه ای از فضا که هیچ چیز نمی تواند از آن بگریزد، تا چهار دهه بعد به خوبی درک نشد. برای دوره ای طولانی این چالش مورد کنجکاوی ریاضیدانان بود تا اینکه در میانه دهه 1960، پژوهش های نظری نشان داد که سیاه چاله ها به راستی یکی از پیش بینی های ژنریک نسبیت عام هستند. یافتن ستارگان نوترونی باعث شد تا وجود اجرام فشرده شده بر اثر رمبش گرانشی به عنوان یک واقعیت امکان پذیر فیزیکی موردعلاقه دانشمندان قرار گیرد.این گونه پنداشته می شود که سیاهچاله های ستاره ای در جریان فروپاشی ستاره های بزرگ در یک انفجار ابرنواختری در خاتمه چرخه زندگی شان به وجود می آیند. جرم یک سیاهچاله پس از شکل گیری می تواند با دریافت جرم از پیرامونش افزایش یابد. با جذب ستارگان پیرامون و به هم پیوستن سیاهچاله های گوناگون، سیاه چاله های کلان جرم با جرمی میلیون ها برابر خورشید تشکیل می شوند.

یک سیاه چاله به دلیل اینکه نوری از آن خارج نمی شود نادیدنی است، اما می تواند بودن خود را از راه کنش و واکنش با ماده از پیرامون خود نشان دهد. از راه آنالیز برهمکنش میان ستاره های دوتایی با همدم نامرئی شان، اخترشناسان نامزدهای احتمالی بسیاری برای سیاه چاله بودن در این منظومه ها شناسایی نموده اند. این باور جمعی در میان دانشمندان رو به گسترش است که در مرکز بیشتر کهکشان ها یک سیاه چاله کلان جرم وجود دارد. برای نمونه، دستاوردهای ارزشمندی بازگوی این واقعیت است که در مرکز کهکشان راه شیری ما نیز یک سیاه چاله کلان جرم با جرمی بیش از چهار میلیون برابر جرم خورشید وجود دارد.

5656

euroro.ir: اروپا: سفر به مهد فناوری و میراث دار تمدن باستانی روم و یونان

dorezamin.com: دور زمین: آشنایی با زیبایی های دنیا در مجله سرگرمی و گردشگری