کشف تأثیر هورمون گرسنگی بر حافظه! - مجله سرگرمی

به گزارش خبرگزاری خبرنگاران به نقل از نیواطلس، یک مطالعه جالب و جدید روی حیوانات به سرپرستی محققان دانشگاه ساوترن کالیفرنیا حاکی از آن است که هورمون تنظیم نماینده گرسنگی ترشح شده از معده نیز ممکن است بر حافظه و عملکرد شناختی ما تأثیر بگذارد. این مطالعه بر اساس یک رشته تحقیق در حال ادامه روی ارتباط روده و مغز به وسیله عصب واگ صورت گرفته است.

عصب واگ یا واگوس(پنوموگاستریک به معنی ریوی-هضمی) طولانی ترین عصب مغزی و دهمین زوج اعصاب مغزی از 12 جفت عصب مغز است که در بلعیدن غذا، صحبت کردن، فعالیت های پاراسمپاتیک و هاضمه نقش دارد. این عصب مانند بیشتر اعصاب مغزی از ساقه مغز شروع می گردد و به شاخه های متعددی تقسیم می گردد که عصب دهی اغلب عضلات حلق و حنجره، مری، معده و پاراسمپاتیک قلب، ریه، کبد، طحال و غیره را انجام می دهد.

در سال 2018 تیمی از محققان دانشگاه USC مطالعه قانع نماینده ای را برای آنالیز عکس العملهای اختلالات شناختی ارتباط روده و مغز منتشر کردند. این تحقیق بر روی عصب واگ متمرکز بود که عصبی طولانی و واسط ارتباطی بین دستگاه گوارش و مغز است.

اختلال عصب واگ به طور غیرمنتظره ای توانایی حیوانات را در تنظیم رفتارهای غذایی خود مختل می نماید، اما این مطالعه به اختلالات شناختی غیر منتظره نیز پی برد. مطالعه قبلی نشان داد حیواناتی که این راستا ارتباطی روده و مغز در آنها قطع شده، دارای اختلالات حافظه مربوط به درک فضا هستند. این ارتباط روده و مغز به وسیله عصب واگ نوعی نقش پیش بینی نشده در عملکرد حافظه ایفا می نماید.

پس از پیگیری این مطالعه، آخرین تحقیق تیم USC بر روی یک هورمون کلیدی به نام گرلین(ghrelin) متمرکز شد. هورمون گرلین که توسط سلول های دستگاه گوارش ترشح می گردد، به دلیل عملکرد تنظیم نماینده رفتارهای غذایی به عنوان هورمون گرسنگی شناخته می گردد.

فرضیه زیربنایی این تحقیق جدید این است که گرلین ممکن است بر عملکردهای شناختی وسیع تری فراتر از رفتارهای تغذیه ای تأثیر بگذارد.

محققان در موشها فعالیت گیرنده های گرلین را روی نورون های روده مسدود کردند. این گیرنده ها گیرنده هایی هستند که به وسیله عصب واگ در واکنش به ترشحات گرلین در روده با مغز ارتباط برقرار می نمایند. بنابراین برخلاف مطالعه قبلی که به طور گسترده ای ارتباط عصب واگ را مختل می کرد، این مطالعه به طور خاص بر ارتباط گرلین با مغز به وسیله عصب واگ متمرکز شد.

اسکات کانوسکی نویسنده ارشد این مطالعه جدید می گوید: این آزمایشات برای اولین بار، حیواناتی را مشاهده کرد که به طور غیرمنتظره ای بیشتر غذا می خوردند. موشها وزن بیشتری پیدا کردند و اختلالاتی در تنظیم گلوکز نشان دادند. با این حال، این انسداد مغزی-روده ای گرلین به طور عجیبی به خوردن غذای زیاد در مجموع منجر نمی گردد.

کانوسکی می گوید: به نظر نمی رسد که این کار تاثیری در میزان غذا خوردن آنها داشته باشد. در عوض، آنها دفعات غذا خوردن خود را افزایش دادند، به طوری که وعده های غذایی بیشتری مصرف می کردند، اما اندازه وعده های غذایی آنها کاهش یافته بود.

وی اضافه نمود: ما فکر می کنیم که افزایش دفعات غذا خوردن به اختلال حافظه آنها مربوط می گردد. در خاطر داشتن آخرین باری که غذا خورده اید بر روی زمان غذا خوردن مجدد شما تأثیر می گذارد. کار ما باعث شد موش های مطالعه ما زودتر و در فواصل زمانی کوتاه تری غذا بخورند.

این اختلال حافظه که با مسدود کردن سیگنالینگ گرلین ایجاد می گردد، توانایی حیوانات را در به یاد آوردن غذای آنها تغییر نمی دهد، اما به نظر می رسد موجب می گردد که حیوانات به سرعت فراموش نمایند که چه زمانی آخرین وعده غذایی خود را خورده اند.

الیزابت دیویس محقق این مطالعه شرح می دهد: حیوانات در نوع خاصی از حافظه به نام حافظه اپیزودیک دچار اختلال شدند. این نوع حافظه، حافظه ای است که به شما یاری می نماید روز اول مدرسه یا آنچه دیروز برای صبحانه خوردید را به خاطر بسپارید.

دیویس تأکید می نماید که قبل از استفاده از این راستا خاص روده و مغز به عنوان یک درمان بالینی برای انسان احتیاج به تحقیقات بیشتری است. با این حال، یک مطالعه جدید به شواهدی مبنی بر نقش احتمالی روده و مغز در آینده در درمان زوال عقل و زوال شناختی اضافه می نماید.

این مطالعه در مجله Current Biology منتشر شده است.

شهر وبلاگ: شهر وبلاگ، یک شهر پر از وبلاگ های جالب و خواندنی

یزد بلاگ: یزد بلاگ | جذابیت های تاریخی و اقلیم شهر جهانی یزد را بیشتر بشناسید.