قـصـه دوقلوهای سـنگـی

به گزارش مجله سرگرمی، حسن حسن زاده-خبرنگار:قلب سنگی اش پر از خاطرات گذشته گلابدره است.

قـصـه دوقلوهای سـنگـی

محکم و راسخ، در دل پسکوچه های باریک محله جا خوش نموده و انگار خانه های قد و نیم قد پایین دست را زیر نظر گرفته است. سنگ دوقلو دیگر به نمادی برای محله گلابدره تبدیل شده است. نشانه ای غول پیکر که در حافظه مشترک چند نسل از اهالی محله، جایی برای خود دست و پا نموده و همبازی بچه ها دیروز و امروز گلابدره بوده است. سنگی به ارتفاع یک ساختمان 3 طبقه، با محیط بیش از 30 متر که عمری به اندازه کوه های البرز دارد و اکنون در آغوش خانه های اطرافش آرام گرفته است. در این گزارش سراغ اهالی قدیمی گلابدره رفتیم و آنها از ماجراهای جالب سنگ دوقلو برایمان گفتند.

همبازی بچه های محله

از شلوغی خیابان زبردست و خودروهایی که زیر تیغ آفتاب ظهر گلابدره، این خیابان پررفت و آمد محله را قرق نموده اند می گذریم و به پله های پرشیب انتهای خیابان می رسیم. پله های سیمانی به کوچه هایی باریک و کم عرض منتهی می شوند که خانه هایش گویا به سوی کوچه آشتی کنان سر خم نموده اند. در بالاترین نقطه گلابدره، جایی که شهر زیر پای ما به فرش گسترده ای با نقش برج های سنگی می ماند و خبری از شلوغی خیابان های پایین دست نیست. از کوچه نسترن که به پیاده رو باریک شبیه است، می گذریم و درست در نقطه ای که انتظار داریم به کوچه دیگری با همان نشانی های آشنا وارد شویم، سنگی غول پیکر انتظارمان را می کشد. تخته سنگ گرد، در محاصره خانه ها و آپارتمان های فرسوده، آرام گرفته و گویا موجود زنده ای خاموش با هزاران خاطره در سینه سنگی اش است. پیرمردی از فراز سنگ، جایی که پنجره کوچک خانه سه طبقه اش رو به سنگ دوقلو باز می گردد، سلام می نماید. با لبخند می گوید: صاحب سنگ است. سلام الله اسدی از کودکی همسایه سنگ دوقلو بوده و گلکاری های پای سنگ هم کار اوست. سلام الله، شکاف باریک میان سنگ را نشان می دهد و می گوید: این سنگ ها دوقلو هستند. سنگ بزرگ به هم چسبیده که همسایه ماست. صدای بچه های قد و نیم قد کوچه نسترن از بالای سنگ به گوش می رسد. سطح صاف روی سنگ، تنها محل بازی و دورهمی آنها نبوده است بلکه سنگ دوقلو، ده ها سال است بچه های چند نسل گلابدره را برای بازی دور هم جمع می نماید. حسن فیروزی یکی دیگر از همسایه های سنگ که اکنون در آستانه 60 سالگی است، می گوید: وقتی هنوز خبری از خانه های اطراف سنگ دوقلو نبود، ما بچه های محله گلابدره، به سختی از تپه های پرشیب اطراف سنگ بالا می رفتیم تا پس از بازی قایم باشک، غروب ها از فراز سنگ دوقلو، چراغ های روشن خانه های تهران را تماشا کنیم.

خاطرات قنات سنگ دوقلو

اکنون سنگ کهنسال محله گلابدره در محاصره خانه های اطراف قرار گرفته است. اما قدیمی های محله، روزهایی را به یاد دارند که سنگ دوقلو از هر نقطه ای از گلابدره پیدا بود. ناصر نعمتی که از قدیمی ترین ساکنان گلابدره است، به یاد روزهای کودکی از سنگ دوقلو بالا می رود و چند دقیقه ای کنار بچه ها می نشیند. گویی دوباره خاطرات گذشته، برای پیرمرد زنده شده است. خانه ها و باغ های پایین دست را نشان مان می دهد و می گوید: 12 ساله بودم که پدرم خانه ای در تپه لرآباد گلابدره خرید. آن روزها هنوز گلابدره محله ای مستقل نبود و از مشاعات محله امامزاده قاسم(ع) به شمار می رفت. محدوده کنونی گلابدره به نام چند تپه، نامگذاری شده و هر تپه محل زندگی یکی از اقوام مهاجر بود. ساوه ای ها و اهالی بوئین زهرا در تپه آبک زندگی می کردند. محدوده زندگی لرها را تپه لرآباد می گفتند. تپه وزیری، دره اسد و تپه باغ پشت هم محل اقامت دیگر ساکنان گلابدره بود که شمارشان به بیش از 50 خانوار نمی رسید. اما تپه سنگ دوقلو بالاترین نقطه گلابدره بود که به دیگر تپه ها احاطه داشت. سنگ دوقلو اما روزگاری برای اهالی گلابدره، در حکم هدایت برای رسیدن به قناتی پرآب بود. قناتی که هنوز از دل کوه های پشت سرش می جوشد و بخشی از آب مصرفی اهالی بالادست گلابدره را تأمین می نماید. نعمتی می گوید: چند قدم آن سوتر از سنگ دوقلو، قناتی وجود دارد که پیش از سال 1348 و آمدن آب لوله کشی به گلابدره، تنها منبع آب گلابدره ای ها بود. آن روزها دست مادرمان را می گرفتیم و با دبه های کوچک و بزرگ از قنات سنگ دوقلو برای خانه آب می بردیم. روزهای تعطیل هم، خانواده ها در اطراف قنات، کاریز پشت سنگ دوقلو، سفره پهن می کردند و دورهمی داشتند.

نخستین همسایه های سنگ دوقلو

در بالادست محله گلابدره، همه خانه ها گویی به هم تکیه داده اند و گاهی سقف یک خانه میانبری می گردد برای دسترسی به کوچه های بالادست. خوشبختانه سنگ دوقلو از مسابقه ساخت وساز در این بخش از محله گلابدره، که در سال های آغازین دهه 60 رونق گرفته بود، در امان مانده و هنوز محکم و راسخ بر جای خود باقی است. نعمتی، قصه سنگ دیگری را در گلابدره برای مان تعریف می نماید که اکنون دیگر در دل مسجد قدیمی محله آرام گرفته است: علاوه بر سنگ دوقلو، سنگ دیگری هم در گلابدره وجود داشت. تخته سنگی که از سنگ دوقلو کوچک تر بود. وقتی قرار شد مسجد صاحب الزمان(عج) ساخته گردد، اهالی محله آغاز به خوردکردن و تراشیدن سنگ کردند، اما بخشی از آن سنگ قدیمی باقی مانده که اکنون در دل دیوار مسجد جدی گرفته است. در ضلع غربی سنگ دوقلو، جایی که فاصله دیوار و سنگ به کمتر از یک متر می رسد، راهی باریک در تاریکی پشت سنگ ناپدید می گردد. در فلزی کوچک انتهای راه، خبر از وجود خانه ای می دهد که گویی پشت سنگ مخفی شده است. نعمتی خانه های اطراف سنگ را که انگار در پناه سنگ پنهان شده اند، نشان می دهد و از نخستین همسایه های سنگ برای مان می گوید: وقتی تعداد ساکنان تپه های گلابدره از 50 خانوار فراتر نمی رفت، مرحوم بهاری در نزدیکی سنگ دوقلو خانه ساخت. پس از آن کربلایی فرج زبردست که دامدار بود و اهالی به او باباشیری می گفتند، همسایه سنگ دوقلو شد. اما از مهر سال 1357 بود که به تدریج ساخت وساز در اطراف سنگ دوقلو و بالادست محله رونق گرفت و سنگ در میان خانه های اطراف پنهان شد.

  • تخته سنگ گرد، در محاصره خانه ها و آپارتمان های فرسوده، آرام گرفته و گویا موجود زنده ای خاموش با هزاران خاطره در سینه سنگی اش است

از روزگار رفته حکایت

اما سنگ دوقلو به عنوان نمادی از روزگار گذشته محله، یادآور خاطرات روزهایی است که گلابدره، روستایی صعب العبور در شمال شمیران بود. حرف ها که به اینجا می رسد، محمدرضا ترابی گودرزی یکی دیگر از اهالی قدیمی محله از مشقت های ساخت خانه در گلابدره می گوید: در سال های دهه 30 و 40، بسیاری از خیابان ها و کوچه های امروز محله، جهتهای مال رو بودند. همین خیابان های زبردست، صفایی، الفت و... که امروز از جهتهای اصلی محله هستند، راهی باریک بود که ساکنان نخستین محله، مصالح ساختمانی را که بار الاغ ها نموده بودند، از این جهت به تپه های گلابدره می رساندند. نعمتی اما از سختی های رفت وآمد ساکنان گلابدره به تجریش می گوید: آن روزها خبری از خودرو نبود و در اصل راه ها و جهتهای گلابدره برای تردد خودرو مناسب نبود. برای همین گلابدره ای ها برای رسیدن به تجریش دو راه داشتند. یا پیاده از تپه سنگ دوقلو، تپه آبک و... خود را به تجریش می رساندند و یا از خودرو استیشنی، که چند نوبت در روز از میدان امامزاده قاسم(ع) یا به قول قدیمی ها میدان تو ده به تجریش می رفت، استفاده می کردند.

گروه ساختمانی آبان: گروه ساختمانی آبان: بازسازی ساختمان و تعمیرات جزئی و کلی و طراحی ویلا و فضای سبز و روف گاردن، طراحی الاچیق، فروش درب های ضد سرقت

منبع: همشهری آنلاین
انتشار: 31 مرداد 1400 بروزرسانی: 31 مرداد 1400 گردآورنده: kurdeblog.ir شناسه مطلب: 46271

به "قـصـه دوقلوهای سـنگـی" امتیاز دهید

امتیاز دهید:

دیدگاه های مرتبط با "قـصـه دوقلوهای سـنگـی"

* نظرتان را در مورد این مقاله با ما درمیان بگذارید