بیمارانی که خنده و گریه شان معین نیست
به گزارش مجله سرگرمی، یک فوق تخصص مغز و اعصاب بچه ها توضیحاتی درمورد سندروم موبیوس ارائه داد و گفت: درگیری اعصاب جمجمه در مبتلایان به این بیماری سبب می گردد آنها توانایی خندیدن و گریه کردن را از دست می دهند به این صورت که هنگام گریه چهره اش احساس او را نشان نداده و هنگام خنده نیز دهانش باز نمی گردد.
دکتر پروانه کریم زاده در گفت وگو با خبرنگاران، سندروم موبیوس را یکی از بیماری های حوزه نورولوژی یا مغز و اعصاب بچه ها خواند و گفت: علائم این بیماری از بدو تولد ظاهر می گردد و این بچه ها دچار مشکل در قسمت ساقه مغزشان هستند. اعصاب جمجمه که در این منطقه وجود دارد، از جمله اعصاب شماره 5 تا 8 در این بیماری درگیر هستند.
وی در همین زمینه ادامه داد: درگیر شدن عصب 5 منجر می گردد که حس و حرکات صورت کودک محدود گردد، عصب 6 موجب مختل شدن حرکت چشم ها به خارج می گردد و هردو چشم این بیماران به سمت داخل منحرف می گردد و هنگامی که می خواهند اطراف را نگاه نمایند باید سر خود را به اطراف بچرخانند. عصب شماره 7 نیز حرکات صورت، چهره کودک و بستن پلک را مختل می نماید؛ بروز اختلال در عصب شماره 7 در بچه ها باعث می گردد قادر به بستن پلک هایشان نباشند؛ همچنین کودک توانایی خندیدن و گریه کردن را از دست می دهد به این صورت که هنگام گریه چهره اش احساس او را نشان نداده و هنگام خنده نیز دهانش باز نمی گردد. درگیری عصب 8 نیز سبب ناشنوایی کودک خواهد شد.
این فوق تخصص مغز و اعصاب بچه ها این را هم یادآور شد که ممکن است کودکی تنها دو عصب از اعصاب یاد شده اش درگیر بیماری گردد اما، درگیری چهار عصب نام برده شده به طور معمول بیشتر اتفاق می افتد.
کریم زاده با بیان اینکه درصدی از مبتلایان به سندروم موبیوس با مشکل تاخیر تکاملی، ذهنی و علائم اوتیسم روبرو هستند، خاطر نشان کرد: اما علت بروز این بیماری ناشناخته است و بعضی متخصصین معتقد هستند علت ژنتیکی مطرح است اما هنوز ژن تعیینی برای این بیماری یافت نشده است. از این رو زمینه های ژنتکی و عوامل محیطی مصرف کوکایین توسط مادر در دوران بارداری همزمان می توانند در بروز بیماری موثر باشند.
وی در مورد آمار ابتلا به سندروم موبیوس در ایران، گفت: متاسفانه آمار ابتلای ثابتی در ایران وجود ندارد چراکه سامانه ثابتی برای ثبت بیماری وجود ندارد اما آمار بین المللی می گوید هر یک نفر در 50 هزار نفر به سندروم موبیوس مبتلا می شوند.
این فوق تخصص مغز و اعصاب درباره درمان بیماری، اعلام کرد: این بچه ها معمولا در خطر ابتلا به تشنج قرار دارند که سعی می کنیم آن را درمان کنیم. همچنین با انجام اعمال جراحی بر روی چشم های بچه ها می توانیم تا حد زیادی مسائل چشمی که درگیری عصب 6 آن را به وجود آورده است را رفع کنیم. عصب 7 درمان پذیر نخواهد بود اما درمان عصب 8 و حل مشکل ناشنوایی کودک می تواند با استفاده از سمعک یا کاشت حلزون تا حدودی محقق گردد.
وی ضمن آنکه طول عمر این بیماران را عادی خواند و تاکید نمود: مبتلایان به سندروم موبیوس دارای طول عمر طبیعی هستند چراکه بیماری آنها جزو بیماری های تحلیل رونده مغز و اعصاب نیست. نکته قابل اهمیت درخصوص تشخیص سندروم موبیوس این است که این سندروم پیش از تولد و در غربالگری های دوره بارداری تعیین نخواهد شد.
منبع: خبرگزاری ایسناfacloob.ir: کلوب فارسی | دورهمی خبری و تحلیلی