هنر ظریف رهایی از خودیاری

به گزارش مجله سرگرمی، مارک منسون در مقاله ای نوشت: خودیاری صنعتی چندین میلیارد دلاری است که کتابفروشی ها و سالن های کنفرانس را پر نموده، افراد زیادی را به سلبریتی های رسانه ای تبدیل نموده و از خودآگاهی روبه رشد نسل های جدید، سود های کلانی می برد. گرچه این صنعت زندگی افراد زیادی را - احتمالاً در جهت مثبت - تغییر داده، اما هنوز هم نزد بسیاری افراد مقبولیت و اعتباری ندارد. خیلی ها آن را صرفاً یک حقهٔ تجاری می دانند. بعضی دیگر برایشان خنده دار است که چه خرافات عجیبی به عنوان توصیه های معقول زندگی عرضه می گردد. خیلی ها هم آن را امتحان نموده اند و چیزی جز احساس دلسردی در انتظارشان نبوده است.

هنر ظریف رهایی از خودیاری

به گزارش ترجمان علوم انسانی در ادامه این مطلب آمده است: البته روانشناسی بالینی هم آمار چندان شگفت آوری از تغییر فردی ندارد، اما حداقل وقتی روبروی روانشناس می نشینید، می دانید که او متخصصی آموزش دیده است که بر مبنای بیش از 100 سال پژوهش های تجربی به شما می گوید چه کار کنید.

اما در خودیاری، نیمی از این افراد اصلاً تعیین نیست از کجا آمده اند. این صنعت مبتنی بر احتیاج های بازار است، نه پژوهش و تحقیق. این وظیفه به دوش خواننده است که مطالب را الک کند و تصمیم بگیرد چه چیز درست است و چه چیز غلط؛ که البته این کار همواره هم آسان نیست.

در ادامه به پنج ایراد اصلی صنعت خودیاری می پردازیم، ایراداتی که بعید است برطرف شود.

1. خودیاری باعث تقویت حس حقارت و شرم می شود

دو نوع از افراد هستند که جذب مطالب خودیاری می شوند: کسانی که حس می کنند مسئله ای اساسی دارند و حاضرند هرکاری بکنند تا این قضیه را بهبود بخشند؛ و کسانی که فکر می کنند خودشان از قبل فرد خوبی هستند، اما مسائل و نقطه ضعف هایی دارند و می خواهند با برطرف آن ها، افرادی عالی باشند.

این افراد را می توانیم بد به خوب و خوب به عالی بنامیم. افراد بد به خوب به این دلیل سراغ خودیاری می فرایند که ایراداتی اساسی دارند و می خواهند خودشان را بهبود بخشند؛ و افراد خوب به عالی به این دلیل که فکر می کنند خودشان خوب هستند، اما می خواهند عالی باشند.

به طور کلی، افراد خوب به عالی دقیقاً به این می رسند، از یک زندگی معمولی و نسبتاً خوب گذر نموده و طی سال ها، آن را به چیزی واقعاً خاص و عالی تبدیل می کنند.

افراد بدبه خوب حتی پس از سال ها کوشش هم تغییر چندانی (یا شاید هیچ تغییری) نمی کنند. در برخی موارد حتی ممکن است بدتر هم شوند.

بسیار خب، چرا؟

افراد بد به خوب دائماً شکست می خورند، چون در دنیا بینی بنیادینشان، هر کاری را که انجام می دهند - از جمله همین خودیاری را - چنان تفسیر می کنند که بر حس حقارت یا عدم عزت نفس شان صحه بگذارد.

مثلاً یک فرد خوب به عالی ممکن است کتابی در خصوص شادبودن بخواند و با خود فکر کند: چه خوب! یه سری چیزا اینجا هست که من انجامشون نمی دم. باید امتحانشون کنم.

اما فرد بدبه خوب همان کتاب را می خواند و می گوید: وای! ببین چقدر کارا هست که من انجام نمی دم. من حتی از اونی هم که فکر می کردم بی عرضه ترم.

تفاوت بنیادین این است که بدبه خوب ها خویشتن پذیری بیشتر افراد را ندارند. یک فرد خوب به عالی به زنجیرهٔ تصمیمات نادرست و اشتباهات زندگی اش نگاه می نماید و به این نتیجه می رسد که باید تصمیمات بهتری بگیرد و بیاموزد که فرد بهتری باشد. اما فرد بدبه خوب تصور می نماید هر تصمیمی که می گیرد نادرست است، چون او فردی اساساً مشکل دار است و تنها راه دریافت تصمیمات درست این است که دقیقاً حرف کسی دیگر را موبه مو اجرا کنند.

جالب اینجاست که پیش احتیاج تأثیرگذاری خودیاری دقیقاً همان چیزی است که خودیاری نمی تواند کاری دربارهٔ آن بکند: خودت را به عنوان فردی خوب قبول داشته باش که اشتباهاتی هم می نماید.

بله، قطعاً با چی خود خلوت می کنید، در زمان حال آرام می گیرید، جملات مثبتتان را می گویید و یادداشت های روزمره می نویسید تا جانتان درآید. اما افراد بدبه خوب همچنان خود را بد تصور می کنند و هیچگاه به آن خوبی نمی رسند که اینچنین دنبالش هستند. از آنجا که این ضعف ناشی از دنیا بینی شان است، هرکاری هم که بکنند فقط این ضعف را تقویت می نماید. بهترین چیزی که می توانند امیدش را داشته باشند، سرپوش گذاشتن یا سرکوب کردن آن است.

2. خودیاری هم نوع دیگری از دوری گزینی است

افراد به شکل های منحصربه فرد و خلاقانه ای به ادراک آگاهانه از مسائلشان می رسند: نمی دانم کی وارد رابطه ای بشوم، من و خانواده ام همواره دعوا می کنیم، همواره احساس خستگی و تنبلی می کنم، نمی توانم جلوی شیرینی خوردنم را بگیرم، سگم از من متنفر است، نامزد سابقم خانه ام را به آتش کشید و قس علی هذا.

همهٔ این ها مسائل واقعی به نظر می رسند. اما تقریباً در هر موقعیتی، ریشهٔ مشکل درواقع نوعی عمیق از اضطراب/روان رنجوری یا احساسی ناخودآگاه از شرم یا بی ارزشی است.

پیش تر دیدیم که خودیاری معمولاً در برخورد با شرم اثری ندارد. متأسفانه در رابطه با اضطراب/روانجوری هم غالباً کاری از پیش نمی برد.

وقتی فردی با اضطراب بالا به مطالب خودیاری برمی خورد، معمولاً یکی از این دو اتفاق رخ می دهد که هیچ یک هم مشکل را حل نمی نماید.

1. یک نوع روان رنجوری جای خود را به روان جوری ملایم تری می دهد - کسی را در نظر بگیرید که قبلاً الکلی بوده و نمی توانسته سر یک شغل بماند و حالا مدیتیشن انجام می دهد و پنج ساعت در روز یوگا کار می نماید و هنوز هم نمی تواند هیچ شغلی را حفظ کند.

2. از خودیاری به عنوان نوع دیگری از دوری گزینی استفاده می نماید. توصیه های مربوط به قرارگذاشتن نمونهٔ کلاسیک این حالت است - نمی دانم چطور با کسی قرار بگذارم، به همین خاطر چهار کتاب دربارهٔ این موضوع می خوانم و حس می کنم کاری نموده ام. ناگهان کتاب خواندن مهم تر از خودِ قرارگذاشتن به نظر می رسد.

(به این امر معمولاً فلج تحلیلی می گویند).

3. تبلیغات خودیاری باعث ایجاد انتظارات غیرواقع گرایانه ای می شود

گرچه به لحاظ نظری مسئله ای با انگیزهٔ سود در صنعت خودیاری ندارم، اما در عمل، این امر مشکل ساز می شود.

با وجود انگیزهٔ سود، نکتهٔ کلیدی نه ایجاد تغییر واقعی، بلکه ایجاد احساس تغییر واقعی است.

این کار را می توان با دل خوش کنک ها انجام داد، یعنی به مشتریان بیاموزند برخی احساسات منفی را سرکوب کنند یا حالات احساسی موقت خود را تقویت کنند. برای این کار می توان افراد مضطرب را با اطلاعات بیشتر و روان رنجور ها را با تکنیک های ریلکسیشنِ بیشتر آرام کرد. تمامی این ها باعث ایجاد حس کوتاه مدت دستاورد و پیشرفت می شود، اما همواره هم پس از چند روز یا هفته از بین می رود.

متأسفم، اما یک عمر احساس بی کفایتی یا شرم را نمی توان در چند روز از بین برد. واقعاً نمی شود. اتفاقی که می افتد این است که چند روز حس بهتری نسبت به این بی کفایتی و شرم پیدا می کنید و سپس دوباره همه چیز به حالت عادی برمی شود.

4. خودیاری (معمولاً) به لحاظ علمی تأیید نشده است

تنها فعالیت های خودیاری که تاحدی مورد تأیید پژوهش های علمی قرار گرفته اند عبارتند از: مدیتیشن و ذهن آگاهی، ثبت خاطرات روزانه، شکرگزاری برای چیز هایی که هر روز خرسندتان می نماید، انجام امور خیریه و صدقه دادن به دیگران.

برای برخی موارد هم، علم نشان داده که تأثیرگذاری بستگی به شرایط (معمولاً نحوه و علت انجام آن کار) دارد: برنامه ریزی عصبی کلامی، بیان جملات مثبت، هیپنوتیزم درمانی، ارتباط با کودک درون.

و، اما چیز های که خزعبلات کامل است: فنگ شویی، تجلی خواسته ها، کارت های تاروت، تلکینزی، پدیده های خبرنگارانانی، استفاده از بلور، حیوانات قدرت بخش، ضربه تراپی، قانون جذب، هرچیز معجزه آسا و عجیب.

واقعیت این است که بیشتر اطلاعات موجود دربارهٔ خودیاری در بهترین حالت دل خوش کنک و در بدترین حالت، چرندیات مطلق است.

خوشبختانه در دههٔ گذشته، دانشگاهیان زیادی همچون برنی براون و دن گیلبرت دست به نوشتن کتاب های خودیاری زده اند که مبتنی بر پژوهش های علمی هستند، نه آرایهٔ کلیشه ایِ داشتم کمدم را تمیز می کردم که خدا مستقیماً با من صحبت کرد و ناگهان به روشن ضمیری رسیدم و حالا در این کتاب دلبخواهی و بی اساسم می خواهم به شما بگویم در زندگی تان چه کار کنید و نکنید.

5. خودیاری نوعی تناقض است

تناقض خودیاری این است که در اولین و اساسی ترین قدم در راه رشد، باید بپذیرید همینطوری که هستید خوبید و لزوماً به یاری فرد دیگری احتیاج ندارید. این اساسی ترین باور خودیاری است که ماهیتاً کسی دیگر نمی تواند آن را به شما بدهد، بلکه باید خودتان به آن برسید.

جالبی قضیه اینجاست که وقتی واقعاً قبول کنید که به برای تبدیل شدن به فردی خوب، به یاری یا توصیهٔ فرد دیگری احتیاج ندارید، تازه آن وقت است که توصیه های آن فرد دیگر به کارتان می آید.

پس به نوعی، خودیاری بیشترین فایده را برای افرادی دارد که واقعاً احتیاجی به خودیاری ندارند. خودیاری برای افراد خوب به عالی است، نه افراد بدبه خوب. این درحالی است که بیشتراً همین افراد بدبه خوب هستند که در تور خودیاری افتاده و پولشان را خرج آن می کنند.

معنای خودبهسازی از کلمهٔ آن تعیین است، یعنی تقویت خود، نه جایگزینی آن با خود دیگر. اگر می خواهید چیزی دیگر را جای خودتان قرار دهید، هرگز پیروز نخواهید شد و به احتمال زیاد گرفتار چرندیات و شبه علم می شوید و به جای اینکه با حس بی کفایتی تان رو در رو شوید، آن را سرکوب می کنید.

در موارد دیگر، خودیاری به افراد یاری می نماید تا احساس بی کفایتی خود را بر دیگران منتقل یا فرافکنی کنند و یا به صورت غیرمستقیم به وسیله پیروزیت یک مرشد یا فرد دیگر زندگی کنند. باز هم این احساس پیشرفت است، نه خود پیشرفت.

خب حالا منظور از تمام این حرف ها چیست؟

ساده است: خودتان پاسخ را بیابید. شاید این یک پاسخ بدیهی و توخالی به نظر برسد، اما جداً... چرا باید کسی غیر از خودتان پاسخ سؤالات زندگی تان را داشته باشد؟

می توانید تجربیات و ایده هایشان را مدنظر قرار دهید، اما نهایتاً کاربرد این ها در زندگی شماست که اهمیت دارد.

این ها قرار نیست آسان باشد. هرکس غیرِ این را به شما بگوید، احتمالاً به دنبال فروش چیزی است.

بدبین باشید. خودخواه باشید؛ و بی رحم باشید. داریم دربارهٔ زندگی تان حرف می زنیم. هیچ کس نمی تواند بجای شما شادمان باشد. اگر متوجه شدید که چنین انتظاری دارید، مشکل از خودتان است؛ و هیچ کس جز خودتان نمی تواند یاریتان کند.

dorezamin.com: دور زمین: آشنایی با زیبایی های دنیا در مجله سرگرمی و گردشگری

chinaro.ir: چین: سفر به کشور پهناور و باستانی، پکن، شانگهای ،گوانجو و هانگزو

منبع: فرارو
انتشار: 23 فروردین 1401 بروزرسانی: 23 فروردین 1401 گردآورنده: kurdeblog.ir شناسه مطلب: 137152

به "هنر ظریف رهایی از خودیاری" امتیاز دهید

امتیاز دهید:

دیدگاه های مرتبط با "هنر ظریف رهایی از خودیاری"

* نظرتان را در مورد این مقاله با ما درمیان بگذارید