نانومواد، آب آلوده به آفت کش ها را تمیز می نماید
به گزارش مجله سرگرمی، محققان در تلاشند تا با استفاده از فناوری نانو، آب های آغشته به آفت کش هایی که در مزارع از آن استفاده می گردد را تصفیه و به آب سالم تبدیل نمایند.
به گزارش گروه فناوری خبرنگاران، آترازین یکی از رایج ترین سموم دفع آفاتی است که به ویژه در آمریکای شمالی از آن استفاده می نمایند. از این رو محققان موسسه ملی تحقیقات علمی کانادا روش جدیدی را برای تخریب این سموم در آب ابداع نموده اند که ترکیبی از مواد نانوساختار جدید و نور خورشید است.
آترازین در سرتاسر محیط زیست و حتی در آب آشامیدنی میلیون ها نفر در آمریکا یافت می گردد. تصفیه آب معمولی در تخریب این سموم دفع آفات موثر نیست. روش های جدید تا حدودی موثرترند، اما متاسفانه در خود این روش ها از مواد شیمیایی استفاده می گردد که فرآورده های سمی را در محیط زیست باقی می گذارند.
محققان موسسه ملی تحقیقات علمی کانادا توانستند فرآیند تصفیه آبی را توسعه دهند که در آن اثری از آترازیم در آب باقی نمی ماند. آن ها برای این کار از فرآیندی به نام فتوالکترو کاتالیز یا PEC استفاده نموده اند که در آن تخریب آترازین به حداکثر خود می رسد. در این فرآیند دو فتوالکترود یعنی الکترود های حساس به نور به کار رفته است که بار های مخالف هم دارند.
این الکترود ها تحت تاثیر نور و همچنین پتانسیل الکتریکی، رادیکال های آزادی را در سطح فتوالکترود ها فراوری می نمایند. این رادیکال ها با مولکول های آترازین برخورد و آن ها را تخریب می نمایند.
به گفته محققان، استفاده از این رادیکال های آزاد مزیت های بسیاری دارد، زیرا هیچ محصول سمی ای که کلر ایجاد می نماید را ندارد. علاوه بر این، بسیار واکنش پذیر و ناپایدار هستند و از آنجا که عمر کوتاهی دارند، به سرعت از بین می فرایند و اثری از آن ها در محیط زیست باقی نمی ماند.
آن ها برای اولین بار این روش را روی آب بدون املاحی امتحان کردند که به آن آترازین اضافه شده بود. با این روش پس از 300 دقیقه حدود 60 درصد از این سم دفع آفات از بین رفت.
محققان سپس روی نمونه های واقعی آب جمع آوری شده از رودخانه نیکولت در نزدیکی مناطقی از مزارع فشرده ذرت و سویا که اغلب از علف کش ها استفاه می نمایند، آزمایش کردند. در این مرحله فقط 8 درصد از آترازین موجود در آب تخریب شد. با تحقیقات بیشتر محققان به این نتیجه رسیدند که دلیل این درصد کم وجود ذرات معلقی است که مانع رسیدن نور بیشتر به الکترود می گردد. علاوه بر این، گونه های موجود در آب نیز روی الکترود می نشینند و منطقه فعال آن را کاهش می دهند.
به همین دلیل محققان با بهره گیری از تخصص خود در زمینه تصفیه آب، روش هایی را ابتدا برای تصفیه گونه های خاص و قبل از استفاده از فتوالکترو کاتالیزور اعمال کردند. در این روش پیروز به تخریب 38 تا 40 درصد آترازین در نمونه های واقعی شدند.
به طور کلی راندمان تصفیه نمونه آب واقعی نسبت به آب مصنوعی بسیار پایین بود، زیرا آب واقعی حاوی بی کربنات و فسفات هایی است که رادیکال های آزاد را به دام می اندازد و از واکنش آن ها با آترازین جلوگیری می نماید.
منبع: خبرگزاری دانشجوrezaruigari.ir: مجله رویگری، مجله سینما و هنر هفتم
mfiroozi.ir: مجله فیروزی، مجله خبری تحلیلی
silverseven.ir: سیلور 7 | مجله فناوری های رایانه ای، علوم کامپیوتری