درد در درمان سرطان سینه - مجله سرگرمی

مترجم: حبیب الله علیخانی

منبع:راسخون

هدف این مقاله ارزیابی درد در زنانی است که مبتلا به سرطان پستان درگیر با سیستم لنفاوی هستند و بعلاوه بررسی ویژگی های فاکتورهای تشدید نماینده (aggravating factors) و مکاهمم های مقابله ای (Coping mechanism) است. این مقاله در برزیل و با استفاده از یک گروه متشکل از 46 زن اجرا شده است که به خاطر سرطان پستان عمل جراحی انجام داده اند. متغیرهای زیر مورد ارزیابی نهاده شد: نوع و طول جراحی، تعداد جلسات پرتودرمانی و شیمی درمانی، احساس پیوسته در خصوص پستان برداشته شده (اندام خیالی)، عفونت، شدت درد و فاکتورهایی که درد را بهبود یا شدت آن را افزایش می دهند. درصد رویدادها برای بررسی آماری مورد استفاده نهاده شد. تقریباً نیمی از شرکت نمایندگان (52.1 %) تحت جراحی اساسی و اصلاح شده نهاده شدند که 91.3 % از آنها تنها یک سینه آنها برداشته شد و 82.6 % آنها تحت عمل ترمیم پستان قرار نگرفتند. درد ناچیز در 32.6 % از زنان گزارش شد و 67.3 % از آنها گفته اند که از درد رنج می برند. این درد در 28.8 % ملایم (1 تا 5 درجه) و در 34.8 % میانه (6 تا 9 درجه) و در 4.3 % وخیم گزارش شده است. مکاهمم های اصلی مورد استفاده برای فایق آمدن بر درد در 41.30 % مشارکت نماینده ها استفاده از داروی مسکن بوده است، 21.73 % استراحت، 17.39 % با شرکت در مراسم های مذهبی و 8.69 % با گپ زدن با افراد دیگر، درد خود را تسکین می دهند. به اسم نتیجه گیری باید گفت: بسیاری از بیمارانی که در آنها عمل سینه برداری اجرا شده است، از درد شکایت می نمایند اما درد اغلب به مقدار کافی مورد بررسی و شناسایی قرار نگرفته است.

مقدمه

اثرات مزمن درد در 25 تا 60 % از بیمارانی که تحت عمل سرطان پستان نهاده شده اند، ایجاد می گردد و بنابراین، این مسئله یک مشکل بالینی است که دارای فاکتورهای حین درمان و بعد از درمان می باشد. شیمی درمانی موجب پدید آمدن نشانه های شدید و مزمن می گردد و بنابراین، بیماران باید تحت مراقبت های مناسب قرار گیرند تا بدین صورت بر این اثرات فایق آیند. خستگی در بیماران دارای نشانه هایی مانند درد گردن، درد شانه، احساس کاهش تحرک، دارای احساس بد شکل شدن بدن، بیشتر است و این مسئله موجب اثرگذاری بر روی سطح زندگی بیماران می گردد. مطالعات نشان داده اند که بیمارانی که تحت عمل جراحی پستان نهاده شده اند، ممکن است حساسیت بیشتری در خصوص نشانه های درد مربوط به گردن، زیر بغل و شانه ها دارند. نوع جراحی، فقدان همسر، عفونت حاصل از جراحی، تعداد گره های لنفاوی بریده شده، پرتودرمانی، شاخص وزن بالا (BMI)، شأن اجتماعی پایین و بیماری پیشرفته، با درد در ارتباط است. آسیب های عصبی به علت آسیب های ناشی از جراحی و تشکیل ورم عصبی با دردهای پس از جراحی مربوط به سرطان پستان، در ارتباط است. در ارتباط با اشکال درمان، یک مطالعه گزارش داده است که 22.3 % از 461 بیمار مورد مطالعه که دارای آماس کیسه های مفصلی شانه روبرو بودند، به طور موفقیت آمیز با درمان موضعی بر روی بخش داخلی شانه، درمان شده اند. به هرحال، یک بررسی متا قادر به تأیید این موضوع نمی باشد که تحریک الکتریکی زیر پوستی عصب، یک شکل مؤثر از درمان درد برای این بیماران است. در زنان این گزارش داده شده است که یوگا می تواند اندازه کیفیت زندگی آنها در طی شیمیدرمانی را بهبود دهد.

این مداخله ذهن- بدن (mind-body intervention) ممکن است مفید باشد اما در این حالت، آزمایشات کنترل نماینده در خصوص اثرات یوگا بر روی شناخت زن هایی که تحت درمان سرطان سینه واقع می شوند را تصادفی می نماید.

هدف این مطالعه، ارزیابی اندازه درد در رنان مبتلا به سرطان سینه درگیر با سیستم لنفاوی می باشد. بعلاوه در این مطالعه، فاکتورهای تشدید نماینده و مکاهمم های مقابله با آنها هم مورد بررسی نهاده شده است.

روش ها

مطالعه توصیفی- کیفی بر روی ارزیابی اندازه درد بعد از انجام اعمال جراحی سرطان پستان در یک گروه 46 نفره از زنان انجام شد.

تمام بیماران که تحت درمان سرطان سینه نهاده شدند و تمام زنانی که به علت تورم لنفاوی در برزیل در سال 2010، تحت مراقبت پزشکی نهاده شدند، برای شرکت در این مطالعه دعوت شدند.

متغیرهای زیر با استفاده از پرسشنامه مورد ارزیابی قرارگرفت: نوع و طول جراحی، تعداد جلسات رادیودرمانی و شیمی درمانی، عفونت، درد، شدت درد و فاکتورهایی که اندازه تسکین درد را بهبود می دهند. شدت درد با استفاده از یک مقیاس 0 تا 10 ارزیابی شد (0 بدون درد، 1 تا 5 درد ملایم، 6 تا 9 درد میانه و 10 درد شدید). وزن و قد افراد هم برای محاسبه BMI، مقدار گیری شد. پاسخ های هر فرد به اسم فراوانی رویدادها (%) و میانه عددی و میانه سنی آنها بدست آمد.

تمام بیمارانی که قبول کردند در این مطالعه شرکت نمایند، فرم موافقت را با اطلاع کامل امضا کردند و این مطالعه بوسیله کمیته اصول اخلاق تحقیقاتی FAMERP مورد تأیید نهاده شد.

نتایج

تقریبا نیمی از شرکت نمایندگان (52.1 %) تحت عمل جراحی اساسی نهاده شدند (91.3 % یک طرف بدن و 8.6 % دو طرف بدن) و تنها 17.37 % تحت عمل های ترمیمی نهاده شدند. این عمل ترمیمی در بیش از 74 % موارد، بیش از 19 ماه بعد از جراحی اولیه، انجام شد. 6 تا 10 جلسه شیمی درمانی در 63.04 % از موارد و بیش از 30 جلسه رادیودرمانی در 71.3 % از موارد اجرا شده است که زماتن انجام این کار در یک دوره زمانی 1 تا 120 ماه طول کشیده است (جدول 1). 32.61 % از بیماران درد اندکی را گزارش داده اند و 67.3 % از آنها گفته اند که از درد رنج می برند. این درد در 28.26 % از آنها ملایم (1 تا 5 درجه)، در 34.78 % میانه (6 تا 9) و در 4.35 % از آنها، شدید گزارش شده است (جدول 2). مکاهمم مقابله ای برای 41.30 % استفاده از مسکن، 21.74 % استراحت، 17.39 % شرکت در مراسم های مذهبی و 8.70 % گپ زدن با دوستان می باشد (جدول 2).

یکی دیگر از مشخصه ها نشاندهنده این است که 39.1 % از زنانی که مورد بررسی نهاده شدند، دارای دردی در پشت بخش عمل شده (مانند درد بدن و گردن، کمر درد و ...) بودند. این درد 6 تا 12 ماه بعد از عمل مشاهده شد و 2 سال بعد از عمل از بین رفت. 39.13 % از زنان گزارش دادند ه در محل پستان، درد بیش از یک سال ادامه داشت و در 4.34 % از زنان این درد تا 2 سال ادامه یافت (جدول 2). بدترین درد در هنگام انجام کارهای فیزیکی در 50 % موارد گزارش شده است. و 34.8 % زنان ایجاد درد بعد از ایجاد تنش، 13.0 % بعد از گرم شدن و 2.2 % بعد از سرد شدن را گزارش داده اند (جدول 2).

بحث

این مطالعه رواج درد، مکاهمم های مقابله ای و فاکتورهای تشدید نماینده را در زنانی نشان می دهد که تحت درمان سرطان پستان نهاده شده اند و سپس تحت درمان تورم سیستم لنفاوی نهاده شده اند. درد بوسیله 67 % از نمونه مورد مطالعه، گزارش شده است. شدت این درد متغیر گزارش شده است و مکاهمم های مختلفی برای فایق آمدن بر آنها، گزارش شده است. این مسئله مشابه در مقاله های دیگر هم گزارش شده است.

استفاده از مسکن بیشترین مکاهمم استناد شده است و بعد از آن، استراحت کردن متداول تر است. به هر حال، ایده های غیر متداول هم به اسم مکاهممی برای مقابله با درد، گزارش شده است. این ایده ها شامل شرکت در مراسم های مذهبی می باشد که 17.3 % از موارد، به این موضوع اشاره نموده اند. بنابراین، این فهمیده می گردد که استفاده از یک عامل معنوی هم می تواند درد فیزیکی را تسکین دهد. جنبه دیگر برای ما جالب است، این است که بیش از 52 % از این بیماران تحصیل نموده دانشگاه بودند و سطح آموزش آنها در دنبال کردن اعتقاد به اسم یک مکاهمم کنترل درد، خللی وارد ننموده است. به چندین فاکتور هم اشاره شده است که بر روی درد اثر می گذارند. این فاکتورها عبارتند از جنبه های فیزیولوژی، عفونت، ایمن درمانی، نوع جراحی، آسیب به اعصاب و آماس کیسه های مفصلی.

راه دیگر برای کنترل درد، گپ زدن با دوستان بوده است که بوسیله 8.6 % از زنان گزارش داده شده است. بنابراین، یک مکاهمم برای کنترل درد ، انجام فعالیت های فیزیولوژی و معنوی است که بوسیله 25 % از موارد گزارش داده شده است.

یک تفاوت مهم که توجهات را به خود جلب می نماید، مربوط به درد و محل آن است. این درد می تواند یا در محل جراحی و یا در سایر بخش های بدن باشد. گزارش درد در سایر محل ها مربوط به جنبه های احساسی مربوط به عمل است و بعضی اوقات به نوع جراحی مورد استفاده هم وابسته است. به هرحال، کاهش درد در طی زمان، در تکامل تدریجی بیماران مهم است.

بدتر شدن اندازه درد در هنگام انجام کارهای فیزیکی بوسیله 50 % از بیماران گزارش داده شده است. این مسئله بر روی دومین فاکتور مربوطه در 34.7 % از بیماران، تمرکز دارد. فاکتورهای محیطی مانند سرد و گرم شدن هم بر روی این نشانه ها اثر می گذارد.

بنابراین، چندین فاکتور که مزاحم شناسایی درد بوسیله بیماران می شد به اسم عوامل کنترل درد مورد استفاده نهاده شده است. این روش های مقابله با درد به بیماران یاری می نماید تا اندازه رنجشان را کاهش دهند. علاوه بر جنبه های فیزیکی و فیزیولوژی، یک رویه گسترده برای بررسی مسائل ایجاد شده در زندگی روزانه، مکاهمم های مقابله، جنبه های تقویت نماینده و انطباق گرفتن این بیماران، مورد استفاده نهاده شده است و این مسئله موجب متمایز شدن این روش شده است.

در خصوص دخل و تصرف بیماران در این مطالعه، باید گفت که بیشتر جراحی ها بعد از بازنشست شدن آنها اجرا شده است. البته یک گروه دوم وجود داشتند که بعد از بیماری، درخواست بازنشستگی خود را اعلام داشتند. افراد بازنشت شده، در خانه خود مشغول بودند و با خانواده خود اقامت دارند. بعلاوه آنهایی که سلامت خود را بدست می آورند، حتی بعد از دو سال، به فعالیت نرمال خود باز نمی گردند زیرا آنها احساس یک اتلاف عملکرد فیزیکی بازوی خود را در سمتی که عمل بر روی آن اجرا شده است را احساس می نمایند.

بیشتر افرادی که به شغل خود ادامه داده اند، در کارهای غیر رسمی اشتغال داشتند و خود اشتغال بودند و احتیاجی به مستندسازی برای ادعای خود در خصوص بیماریشان را نداشتند و بنابراین، به شغل خود ادامه دادند. بیشتر شرکت نمایندگان تحصیلات دانشگاهی خود را به انتها رسانده بودند اما این مسئله بر روی مسائل فیزیکی، اجتماعی و فیزیولوژی آنها اثر نمی گذاشت. بیشتر آنها هم بعد از عمل، تحت حمایت های روانشناسی نبودند.

این داده ها، نتایج چند عاملی مربوط به درمان سرطان پستان را پر رنگ نموده است. این نتایج در اغلب موارد به سختی شناسایی می شوند و بنابراین حمایت از آنها مشکل است.

در این مطالعه، این فهمیده شده است که بیشتر شرکت نمایندگان هیچگونه حمایت روانشاسی یا فیزیکی از سرویس های سلامت مختلف در طی درمان، دریافت ننموده اند. بنابراین برنامه های درمانی که در گروه های چند رشته ای گزارش شده است، پیشنهاد داده شده است. بعلاوه در تمام این موارد باید به مسئله درد در طی درمان توجه کرد.

نتایج این مطالعه نشاندهنده احتیاج به ایجاد برنامه های توان بخشی دقیقاً بعد از جراحی سرطان سینه، است. این مسئله بوسیله افراد حرفه ای در زمینه سلامت تشخیص داده شده است که ناخوشی بعد از درمان سرطان پستان موجب بروز عواقب عملی می گردد که این عواقب موجب تداخل در عملکرد روزانه بیماران می گردد.

نتیجه گیری

در کل، بسیاری از بیمارانی که تحت عمل سینه برداری نهاده شده اند، از درد سیستم لنفاوی رنج می برند، اما این درد اغلب تشخیص و درمان نمی گردد.

استفاده از مطالب این مقاله، با ذکر منبع راسخون، بلامانع می باشد.

/ج

dorezamin.ir: دور زمین: آشنایی با زیبایی های دنیا در مجله گردشگری

namasho.com: نماشو: آگهی رایگان، رپورتاژ خبری، طراحی سایت، سئو و بهینه سازی وبسایت

منبع: راسخون