افزایش بقای بیماران سرطانی با روش نوین ام. آی. تی - مجله سرگرمی

به گزارش خبرنگاران و به نقل از گیزمگ، سیتوکین ها (Cytokines) پروتئین های کوچکی هستند که نقش مهمی در ایمنی درمانی یا ایمونوتراپی ایفا می نمایند، اما تا کنون برای استفاده مورد تأیید قرار نگرفته اند، زیرا پژوهشگران بر این باورند آنها سلول های سالم را سمی می نمایند. طی این مطالعه محققان ام. آی. تی پیروز به حفظ سیتوکین موجود در سلول های سرطانی شدند تا آنها را به پروتئین هایی که مانند چسب می چسبند متصل نمایند.

سیتوکین ها دسته ای از مولکول های پروتئینی محلول در آب هستند که از یاخته های گوناگون و بیشتر در پاسخ به یک تحریک٬ ترشح می شوند و وظیفهٔ انتقال پیغام بین یاخته ها را برعهده دارند.

سیتوکین ها به طور طبیعی در بدن هستند، زیرا سلول های ایمنی از آنها برای برقراری ارتباط با یکدیگر استفاده می نمایند. در حالی که آنها به عنوان قاتل قوی سرطان شناخته شده اند اما مشکل این است که آنها بین سلول های سرطانی و سلول های سالم فرقی قائل نمی شوند. بنابراین محققان ام. آی. تی یک روش که مولکول ها را در توموری که به آن تعلق دارند، نگه می دارد، توسعه دادند. ایده آنها این بود که یک قفل چسب مانند ایجاد نمایند که سیتوکین ها را به بافت سرطانی متصل می نماید و با انجام این کار دیگر آسیبی به سلول های سالم نمی رسد.

پس از انجام آزمایشات، پژوهشگران دو پروتئین که به عنوان دو بخش مکانیسم قفل عمل می کردند، یافتند. پروتئینی به نام لومیکن (lumican) انتخاب شده بود تا با سیتوکین ها همراه گردد، زیرا این پروتئین به طرز قابل توجهی به کلاژنها متصل می شوند. کلاژن پروتئینی است که نسبت به سلول های سالم در تومورها فراوان است. لومیکَن (Lumican) یا لومیکان یا به اختصار LUM نام یک پروتئین ماتریکس برون یاخته ای است که در انسان توسط ژن LUM بر روی کروموزوم 12 کُد می گردد. کلاژن پروتئینی است که در محیط خارج از سلول های مختلف گونه های مختلف موجودات، وجود دارد. پروتئین کلاژن به صورت رشته های کلاژن مشاهده می گردد.

در حالی که کلاژن در قسمت های دیگر بدن نیز وجود دارد، اما به گفته پژوهشگران این مسئله مسئله ای در درمان به وجود نمی آورد زیرا بیشتر آنها در داخل تومور هستند و هنگامی که مولکول ها به طور مستقیم در ناحیه سرطانی تزریق می شوند این مولکول ها به نواحی دیگر بدن نمی روند.

محققان این درمان را با استفاده از دو سیتوکین، اینترلوکین -2 (interleukin-2) و اینترلوکین -12 (interleukin-12) (IL-2 و IL-12) بر روی موش آزمایش کردند. این مولکول ها با لومیکَن یا به تنهایی به یکدیگر متصل شدند و سپس به موش های مبتلا به بیماری ملانوما که سطح کلاژن نسبتاً پایینی داشتند تزریق شدند.

هنگامی که سیتوکین ها و لومیکن همراه با سایر روش های درمانی استفاده شدند، میزان بقای موش ها افزایش یافت و بیش از 90 درصد از موش های آزمایشی زنده ماندند. پژوهشگران دریافتند حتی زمانی که درمان های سیتوکین / لومیکن بدون هیچ گونه درمان دیگر مورد استفاده نهاده شد، مشکل سمیتی وجود نداشت.

یافته های این مطالعه در مجله Science Translational Medicine منتشر شده است.

russiaro.ir: تور روسیه ارزان قیمت | تور سوچی، تور مسکو، تور سن پترزبورگ

sabzevartoday.ir: سبزوار امروز | مجله خبری و تحلیلی سبزوار امروز

sahandblog.ir: سهندبلاگ، سیستم مدیریت محتوای سهند