آیا انسان ها می توانند با خیال راحت به مریخ بروند؟ - مجله سرگرمی

خبرنگاران| اعزام انسان به مریخ مستلزم آن است که دانشمندان و مهندسان بر محدوده ای از موانع تکنولوژیکی و ایمنی غلبه نمایند. یکی از آن ها خطر جدی ناشی از تابش ذرات خورشید، ستاره های دور و کهکشان ها است.

به گزارش خبرنگاران؛ پاسخ به دو سوال کلیدی می تواند تا حد زیادی موجب رفع کردن این مانع گردد: آیا تشعشعات ذرات در طول یک سفر رفت و برگشت به سیاره سرخ تهدیدی جدی برای زندگی بشر محسوب می گردد؟ و آیا زمان دقیق ماموریت به مریخ می تواند به محافظت از فضانوردان و فضاپیما در برابر تابش یاری کند؟

در مقاله جدیدی که در مجله Space Weather منتشر شده است، یک تیم بین المللی از دانشمندان فضایی، از جمله محققان UCLA، به این دو سوال را با بله و خیر پاسخ می دهند.

به این معنا که انسان ها باید بتوانند با خیال راحت به مریخ بروند و از آن خارج شوند، مشروط بر اینکه فضاپیما دارای محافظ کافی باشد و سفر رفت و برگشت کوتاهتر از چهار سال باشد.

معین زمان ماموریت انسان به مریخ در واقع می تواند تفاوت ایجاد کند: دانشمندان معین کردند که برترین زمان برای پرواز از زمین زمانی است که فعالیت خورشیدی در اوج خود باشد که به حداکثر خورشیدی معروف است.

محاسبات دانشمندان نشان می دهد که می توان یک فضاپیمای ارسالی به مریخ را از ذرات پرانرژی خورشید محافظت کرد، زیرا در حداکثر خورشیدی، خطرناک ترین و پرانرژی ترین ذرات کهکشان های دور با افزایش فعالیت خورشیدی منحرف می شوند.

به طور میانه پرواز به مریخ حدود نه ماه به طول می انجامد، بنابراین بسته به زمان پرتاب و سوخت موجود، احتمال دارد که یک ماموریت انسانی بتواند در کمتر از دو سال به مریخ برسد و به زمین بازگردد.

این تحقیق نشان می دهد در حالی که تابش فضا محدودیت های شدیدی را در خصوص سنگینی فضاپیما و زمان پرتاب ایجاد می نماید و مسائل فنی را برای مأموریت های انسانی به مریخ به وجود می آورد، چنین ماموریتی قابل اجرا است.

محققان ماموریت هایی که بیش از چهار سال طول می کشند را توصیه نمی نمایند، زیرا سفر های طولانی تر فضانوردان را در معرض مقدار خطرناکی از تشعشعات در طول سفر رفت و برگشت قرار می دهد - حتی با این فرض که آن ها در زمانی که نسبتاً امن تر از زمان های دیگر بودند، به مریخ اعزام شده باشند. آن ها بعلاوه گزارش می دهند که خطر اصلی چنین پروازی، وجود ذرات خارج از منظومه شمسی ما خواهد بود.

دانشمندان، تابش ذرات را برای یک چرخه خورشیدی با مدل هایی که چگونه تابش بر هر دو مسافر انسان تأثیر می گذارد -از جمله تأثیرات متفاوت آن بر اندام های مختلف بدن -ترکیب کردند. آن ها از این طریق یک فضاپیما مدلسازی کردند که با دارا بودن پوسته ای نسبتاً ضخیم می تواند به محافظت از فضانوردان در برابر تشعشعات یاری کند، اما اگر ضخامت این محافظ بسیار زیاد باشد، در واقع می تواند مقدار تابش ثانویه را افزایش دهد.

دو نوع اصلی تابش خطرناک در فضا، ذرات پرانرژی خورشیدی و پرتو های کیهانی کهکشانی هستند. شدت هر یک به فعالیت خورشیدی بستگی دارد. فعالیت پرتو های کیهانی کهکشانی در 6 تا 12 ماه پس از اوج فعالیت خورشیدی کمترین مقدار قرار گرفته است؛ در حالی که شدت ذرات انرژی خورشیدی در حداکثر خورشیدی بیشتر است.

منبع: ScienceDaily

rezaruigari.ir: مجله رویگری، مجله سینما و هنر هفتم

mfiroozi.ir: مجله فیروزی، مجله خبری تحلیلی

silverseven.ir: سیلور 7 | مجله فناوری های رایانه ای، علوم کامپیوتری

منبع: فرادید