وقتی شاخک جاعلان تیز می گردد - مجله سرگرمی

ابراهیم حقیقی ـ گرافیست، عکاس و نقاش ـ در گفت وگویش با خبرنگاران نظر خود را درباره موضوع پیشگیری از ارائه آثار کپی را اینگونه بیان می نماید: در حقیقت این موضوعی است که باید از جانب هنرمندان رعایت گردد. گالری ها هم می توانند در این زمینه مطلع تر و هوشیارتر باشند و اگر تشخیص می دهند چنین اتفاقی (ارائه اثر کپی) رخ می دهد، جلوی آن را بگیرند.

او با تاکید بر اینکه نمی توان این کار را به کسی غیر از گالری دار و هنرمند سپرد، می گوید: گالری داری که بخواهد حرفه ای عمل کند، مدیر هنری دارد که هنرمند و آثارش را می شناسد. وظیفه مدیر هنری و کیوریتورها است که نسبت به ارائه آثار غیر اصیل مراقبت نمایند، وگرنه هیچ نهاد دولتی نمی تواند وارد این موضوع گردد.

این هنرمند درباره ایجاد مرکزی در وزارت ارشاد برای تعیین اصالت آثار و ارائه گواهی اصالت معتقد است: این قضیه هزینه ساز است و کارمندهای زیادی می خواهد. کسانی هم که بخواهند تشخیص بدهند و قضاوت نمایند حتما دستمزدهای بالایی می خواهند. آیا فردی که خسارت دیده حاضر است رقم بالایی پرداخت کند که جعلی بودن اثر تشخیص داده گردد؟ اگر خریدار نسبت به اثری شک داشته باشد که دست فروشنده یا گالری دار یا حراج نماینده است، چگونه می تواند آن را به این مرکز منتقل کند؟ از طرفی آیا می توان مرکز را آن قدر بزرگ ایجاد کرد که نسبت به آثار دوران صفوی تا نقاشی های مدرن امروزی در آن اشراف وجود داشته باشد؟

او در این زمینه اضافه می نماید: در همه جای دنیا وقتی اثری فروش می رود این گالری دار است که به خریدار گواهی اصالت می دهد. اگر آن گالری دار پیش تر اعتبار خود را ثابت نموده و مجوزهای لازم را دریافت نموده باشد پس می تواند ملزم گردد و گواهی بدهد؛ خلاف امر واقع شدن آن هم می تواند به یک امر قضایی تبدیل گردد.

حقیقی می گوید که وزارت ارشاد با وارد شدن به موضوع پیشگیری از ارائه آثار هنری بار خودش را سنگین تر می نماید زیرا قضاوت کردن اصلا در حوزه وظیفه این وزارت خانه نیست.

او همچنین معتقد است، باید به ساز و کار دیگر نقاط دنیا در این زمینه نگاهی انداخت و اگر قرار است مجوزی به یک گالری داده گردد، گالری دار موظف به داشتن اطلاعاتی درباره هنر باشد و پیشنهاد می دهد که می گردد هر چند سال یک بار آزمونی را در این زمینه برگزار کرد.

این هنرمند بار دیگر تاکید می نماید: از قبل نمی گردد اقدام پیشگیرانه ای انجام داد. وقتی جرم اتفاق می افتد آن وقت دیگر موضوع قضایی شده و در حوزه هنر نیست.

جوانان با کدام دانش کیوریتوری می نمایند؟

حقیقی در ادامه صحبت هایش پیشنهاد خود را برای سامان دهی ارائه آثار کپی چنین عنوان می نماید: پیشنهاد من سامان دادن درست تر گالری هاست. حدود 400 عدد یا بیشتر گالری در تهران هست، مطمئنا همه آن ها کار نمی نمایند اما مجوز دریافتد. چرا در یک مقطع زمانی این قدر اشتیاق برای دریافت مجوز گالری به وجود آمد؟ چرا این گالری ها بعد از مجوز کار نمی نمایند؟ آن ها با این مجوز چه کار می نمایند؟

این طراح گرافیک درباره دلیل تکثر گالری ها اضافه می نماید: نمی خواهم تهمت بزنم اما خرید و فروش آثار هنری طبق ضوابطی که دوره ای مصوب شده، از مالیات معاف است. آیا نمی گردد از گالری های معتبرتر حمایت کرد؟ آیا نمی توان گالری دارها را موظف کرد اگر هنر بلد نیستند یا نخوانده اند مدیران هنری ای داشته باشند که آن ها نیز با آزمون های تعیین شده باشند که این کار را بلد هستند.

حقیقی می گوید: در حال حاضر لغت کیوریتوری بسیار رایج شده است. جوانان با کدام دانش کیوریتوری می نمایند؟ کیوریتوری یک دانش است و بلدی، تجربه و آشنایی می خواهد. آیا صرف جمع کردن 20 اثر از 20 هنرمند می گردد کیوریتوری؟

او در ادامه به موضوع پیشگیری از ارائه آثار کپی اشاره و اظهار می نماید: سامان دهی های پیشگیرانه بسیاری وجود دارد به جای اینکه بخواهیم درباره جرم پیشگیری کنیم. هرچه قانون بگذاریم نمی توانیم جلوی جرم را بگیریم.

این هنرمند با اعتقاد به اینکه همه این اتفاقات وقتی رخ می دهد که رقم بده ـ بستان های مالی بالا می رود بیان می نماید: یکسری پول ها وارد می گردد که اصلا به هنر ربط ندارد. وقتی در حراجی قیمت تابلوی سهراب بالا می رود شاخک جاعلان تیز می گردد. این ها تبعات افزون شدن قیمت های عجیبی است که درباره برخی هنرمندان اتفاق افتاده است. این در ذهن من مقداری تلخ است اما این همان اتفاقی است که درباره آپارتمان ها و ماشین های لوکس افتاده است.

او در همین زمینه می گوید: حباب توهم این به وجود آمده که قیمت آثار هنری خیلی بالا رفته و وضع هنرمندان خیلی خوب است در حالی که وضع هنرمندان تغییری پیدا ننموده است. به سراغ یک نقاش بروید و ببینید در سال چند اثر می فروشد. ملاک ما حضور سلبریتی ها نباید باشد. جامعه هنری بزرگتری است که هنرمندان اثر می سازند و با وضعیت معمولی خودشان معیشت می نمایند.

حقیقی ادامه می دهد: آیا جماعت اینچنینی همه بیمه هستند؟ می دانم که نه! وظایف اصلی تر و بنیادی تر بر عهده وزارت ارشاد است که باید آن را حل نماید. من منکر اتفاقاتی که در حوزه جعل آثار هنری رخ می دهد، نیستم اما جامعه هنری بزرگتری است که نیازمندی های بنیادی تری دارد. مواردی مانند تامین اجتماعی و تعریف حقوق بیکاری هنرمندانی که سنشان بالا می رود، از کار افتاده می شوند و بیمه ندارند. آن ها چگونه باید معیشت نمایند؟ می دانیم و شاهد بودیم بسیاری از آن ها در تنگدستی از دنیا رفتند.

این هنرمند اضافه می نماید: این ها همه مواردی است که قابل پرداختن است. باید سازمان تامین اجتماعی را ملزم کرد همانطور که زمانی که کارگران و بافندگان فرش نگاه کرد، به هنرمندان هم بپردازد. کار هنری، در اینجا کار محسوب نمی گردد و این موضوع در همه جای دنیا اتفاق نادری است.

او با بیان اینکه هیچ قانونمندی در این زمینه نداریم می گوید: باید بتوان حقوق بیکاری تعریف کرد و دید در این زمینه وزارت کار موظف است یا وزارت ارشاد یا هر دو؟ البته در وزارت ارشاد کمیسیون هایی هستند که درباره نظام صنفی هنر کار می نمایند که خیلی هم مهم است.

آیا حقیقی دبیر جشنواره فجر می گردد؟

حقیقی در بخش دیگری از این گفت وگو درباره اینکه شنیده می گردد او دبیر جشنواره هنرهای تجسمی فجر خواهد شد؛ اظهار می نماید: هنوز تصمیم قطعی در این زمینه گرفته نشده است. در شورایی که برای جشنواره تشکیل شده در حال بحث برای دبیران مختلف هستیم.

او در پاسخ به این پرسش که اگر دبیری این رویداد به او پیشنهاد گردد آن را قبول می نماید یا نه؟ می گوید: هنوز نمی دانم. باید برنامه ای که در شورا به آن فکر می گردد، کامل گردد.

کالارنا: کالارنا: مقایسه و نقد کالاهای دیجیتالی

turkeyro.ir: ترکیه: سفر به سرزمین زیبایی ها، استانبول، آنتالیا، آنکارا، کوش آداسی